میلاد مسعود امام حسن عسگری مبارک باد

 

آفتاب صبح

بازا كه بی تو بر ندمد آفتاب صبح

خورشید را مگر تو گذاری به قاب صبح

ای فارق سپیده ی ایمان ز شام کفر

باشد غیاب روی تو، ما را غیاب صبح

ای یادگار فاطمه، ای وارث حسین

ای از تبار روشنی ای همر کاب صبح

ای ساقی زلال صفا، بی حضور تو

شد ساغر سپیده تهی از شراب صبح

ای آفتاب صادق حق، جلوه ای که، سوخت

در حسرت نگاه تو، چشم پر آب صبح

ای مقتدای رويش گلهای روشنی

بازا كه بی تو بر ندمد آفتاب صبح 

                                   علیدوستی

رسید دختری که نور می نوشت

ستاره نه،زلال تر سپیده است

که از نگاه آسمان چکیده است

دوباره پنجره به صبح خیره ماند

چقدر رنگ آسمان پریده است!

هوای روشن و لطیف و تازه ای است

کسی بهار را نفس کشیده است؟

رسید دختری که نور می نوشت

شب گذشته قرص ماه چیده است

دو موی زرد بافته، لبان سرخ

شبیه باغ سیب نو رسیده است

گذاشت پای رودخانه کوزه را

و خم شد آه! توی آب دیده است.

دو ماهی قشنگ رنگ یک انار

خدا چه چیزها نیافریده است!

و دید دختری درون آب که.

بزرگ تر شده، و قد کشیده است

حواس او به روزهای رد شده است

خیال او به دورها پریده است

دو سنگ ریزه، پای او، صدای جیغ

و دختری که آب برگزیده است

                                                 نرگس برهمند

 

بهار چشم به راه

ای خوب!چشم عالم و آدم به راه توست

خورشید،زنده در هوس روی ماه توست

هر صبح می دمد به امید تو آفتاب

چشم سپید بر خط خال سیاه توست

سوسوی زندگی است به سویی اگر هنوز

از کوکب دعای شب و اشک و آه توست

از مرغ آرمیده به بالای بید مست

تا آهوی رمیده،همه،در پناه توست

رنگ گناه،روی جهان را سیاه کرد

تنها چراغ روشن این شب،نگاه توست

هر جا که باز می کند آغوش،زندگی

مژده رسد که نوقدمی از سپاه توست

کنعان به بوی پیرهنت می زند نفس

جاة جهان-عزیز-به«ژرفا»ی چاه توست

در آرزوی لطف«ربیع الانام»باز

چشم بهار هم-گل نرگس-به راه توست

                        سید ابوالقاسم حسینی(ژرفا)

قلب تپیده و مهربان،تن سالم،دل شاد،روح بزرگ

دست بخشنده،پای پرتوان و...

لبخند رضایت خداوند

آرزویم برای شماست

عیدتون،بهارتون و زندگیتون مبارک

کسانی خوشبخت هستند که فکر و اندیشه شان به سوی

چیزی غیر از خوشبختی خودشان است

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بــی وضــــو در کوچـــه لیلا نشســـت
                                                    عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                    فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود
ســجـده ای زد بـــر لــــب درگــاه او
پـــر ز لـــیلــا شـــــد دل پـــــر آه او
                                                    گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای
                                                    بــــر صلیب عـــشق دارم کرده ای
جـــــام لیلا را به دسـتـم داده ای
وندر این بازی شــکستم داده ای
                                                    نشتر عشقش به جانم می زنی
                                                    دردم از لیـلاســـــت آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم نکن
من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن
                                                    مــــرد ایــــن بـــازیــچـه دیگر نیستم
                                                    این تو و لـــیلای تو... مــــن نیستم
گــــفت ای دیــوانه لــیلایــــــت منم
در رگ پنهان و پـــیــدایـــت منـــــم
                                                    ســــالها بــــا جــــور لیلا ســـاختی
                                                    من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتی
عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم
صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم
                                                    کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد
                                                    گفتم عاقل می شوی اما نــشد
سوختم در حسرت یک یـا ربــت
غیر لیلا بــــــر نــــیــامد از لــبت
                                                     روز و شب او را صـــدا کردی ولی
                                                     دیدم امشب با مـنی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
در حــــــریم خانه ام در می زنی
                                                    حــــال این لیلا که خوارت کرده بود
                                                    درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

تولد خودم و خودت مبارک

لبخند زدی و آسمان آبی شد

شبهای قشنگ مهر مهتابی شد

پروانه پس از تولدت زیبایت

تا آخر عمر غرق بی تابی شد

محمدمهدی پسرگلم مامانیه مامان تولدت مبارک دوست دارم عزیزم

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر

  آری شود لیک به خون جگر شود

                                         حافظ

حراج عشق

چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردم

چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو

به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم

خیالت ساده دلتر بود و با ما از تو یکروتر

من اینها هر دو با آیینه ی دل روبرو کردم

فشردم با همه مستی به دل سنگ صبوری را

زحال گریه پنهان حکایت با سبوکردم

فرودآ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو

سرای دیده با اشک ندامت شستشو کردم

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت ما را

ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم

ملول از ناله ی بلبل مباش،ای باغبان،رفتم

حلالم کن!اگر وقتي گلي در غنچه بو كردم

تو با اغيار پيش چشم من مي در سبو كردي

من از بيم شماتت گريه پنهاني در گلو كردم

حراج عشق و تاراج جواني وحشت پيري

در اين هنگامه من كاري كه كردم ياد او كردم

از اين پس شهريارا ما و از مردم رميدنها

كه من پيوند خاطر با غزالي مشگمو كردم

                                                           شهريار

یا ابا صالح ادرکنی

گر چه رخت ندیده ام وصف تو را شنیده ام

 کاش دگر نظر کنی بر این گدای درگه ات

                                                  فاطمه

 توت بی دانه

گربنازد دل دیوانه به دیوانگیش 

به که باشد سر فرزینی و فرزانگیش

دشمن خانگی است این دل دیوانه ولی

عشق آموخته این دشمنی خانگیش

برف بر بام سر و چکه ی اشکم در چشم 

خانه بین خانگیش مایه ویرانگیش

دل که در موج سر زلف تو آرامش نیست

مرغ دریافت چه اندیشه ی لا نگیش

آن خرابات که ما را سر دربانی او  

نه سر کعبه گیش بود نه بتخانه گیش

سادگی با سخنم داده رواج بازار

توت ما را بخرند از پی بی دانگیش

با رخ زنگی ما آیینه گو زنگاری  

مو ی ژولیده کجا و غم بی شانگیش

دل ما خود به خود افروزدوسوزد شب و روز 

نه غم شمعی ونه غصه پروانگیش

                                                          شهریار

  

ماه بالاي سر آبادي است

اهل آبادي در خواب

روي اين مهتابي،خشت غربت را مي بويم

باغ همسايه چراغش روشن،

من چراغم خاموش.

ماه تابيده به بشقاب خيار،به لب كوزه ي آب

نيم شب بايد باشد.دب اكبرآن است،دو وجب بالاتر ازبام.

ياد من باشد فردا،بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم

ياد من باشد فردا لب سلخ،طرحي از بزها بردارم،

طرحي از جاروها،سايه هاشان در آب،

ياد من باشد،هرچه پروانه كه مي افتد درآب،زود از آب درآرم.

ياد من باشد كاري نكنم كه به قانون زمين بربخورد.

يادمن باشد فردا لب جوي،حوله ام را هم با چوبه بشويم

ياد من باشد تنها هستم

ماه بالاي سر تنهايي است

                                                سهراب سپهري

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی باز ای سپیده ی شب هجران نیامدی

   زندانی تو بودم و مهتاب من چرا  باز امشب از دریچه زندان نیامدی

                         

کمی تفکر

از عیوب مردم چشم بپوشید و در عوض دیده به عیبهای خود باز کنید،

 فرصتی را که در راه عیب جویی اشخاص دیگر صرف می کنید،کافی

است که در آن فرصت نقایص خودتان را رفع کنید.

به وسیله عزم و اراده به سستی و بدبختی بجنگید.

                                                                                  حضرت علی(ع)

"عشق و ازدواج"

شاگردی از استادش پرسید:عشق چیست؟

استاد درجواب گفت:به گندم زاربرو وپرخوشه ترین شاخه رابیاور

اما درهنگام عبور ازگندم زار،به یاد داشته باش که نمی توانی

به عقب برگردی تاخوشه ای بچینی.شاگردبه گندم زار رفت و

پس ازمدتی طولانی برگشت.استاد پرسید:چه آوردی؟و شاگرد

باحسرت جواب داد:هیچ!هرچه جلوتر می رفتم،خوشه های پر

پشت ترمی دیدم و به امید پر پشت ترین ،تا انتهای گندم زار

رفتم.استاد گفت:عشق یعنی همین.

شاگردپرسید:پس ازدواج چیست؟استاد به سخن آمدکه:به

جنگل برو و بلندترین درخت دنیارا بیاوراما به یاد داشته باش که

باز هم نمی توانی به عقب برگردی.شاگرد رفت و پس از مدتی

کوتاهی بادرختی برگشت.استاد پرسیدکه شاگرد را چه شد و

او درجواب گفت:به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را که دیدم

انتخاب کردم.ترسیدم که اگر جلوتر بروم باز هم دست خالی

برگردم.استاد باز گفت:ازدواج هم یعنی همین.

خدایا ما را دریاب

   سخنان نغز

هر چه صحبت داری نثار دوست کن

ولی هرچه اطمینان داری به پای او نریز

با دوستت آرام بیا بسا که روزی دشمنت شود

بادشمنت آرام بیا بسا که روزی دوستت شود

ناتوانترین مردم کسی است که توان بدست آوردن دوستان را ندارد و

ناتوانتر از او کسی است که دوستی بدست آورد و آنرا از دست دهد

                                                                                 حضرت علی(ع)

هوا بس ناجوانمردانه سردست...آی

دمت گرم و سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوی،دربگشای!

منم من،میهمان هر شبت،لولی وش مغموم

منم من سنگ تیپاخورده ی رنجور

نه از رومم،نه از زنگم،همان بیرنگ بیرنگم

بیا بگشای در،بگشای،دلتنگم

                                    مهدی اخوان ثالث   

عدالت روشن

ای بهترین دلیل تبسم،ظهور کن فصل کبود خنده ما را،مرور کن

چرخی بزن به سمت نگاه غریب ما از کوچه های بی کسی ما عبور کن

ما زائر تبسم بارانی توییم ما را به حق آیینه ها،خیس نور کن

ای راز سر به مهر اهورایی و شگفت از ذهن ما،سوال درخشان،خطورکن

ما را به التهاب معمای خود ببردر ناگهان جلوه خود،غرق شور کن

ما را ببر به خلوت کشف وشهود خویش ما را به راه سیر و سلوک،غیور کن

ما بی شکیب،نور تو را آه می کشیم یا جلوه کن،و یا دل ما را صبور کن

روح زمین کبود شب و دشنه است و ظلم ما را برای چیدن ظلمت،جسور کن

ای آخرین تبسم نور محمدی(ص) جان جهان،عدالت روشن،ظهور کن

                                                                                           رضا اسماعیلی

تقدیم به عزیزم(تولدت مبارک)

امروز تولد عزیزم هستش چند روزی می شد فکرم رو مشغول کرده بود

که تو وبلاگم چی بنویسم و چه جوری تولدش رو تبریک بگم و در آخر به

 این نتیجه رسیدم و فکر کردم ساده نوشتن میتونه چون ساده زیستن

زیبا باشه. پس ساده می نویسم عزیزم تولدت را از صمیم قلب تبریک

میگم و آرزو میکنم همیشه شاد و سلامت باشی

تمام وجودم  فدای مهربونی هات، دوستت دارم 

خاطرت خیلی عزیز

 

کاشکی از قطره اشکت کمی آبرو بگیرم

یعنی تو چشمه ی چشمات با نگات وضو بگیرم

برای لحظه دیدار از قدیما نقشه داشتم

یه دونه هدیه ی ناچیز واسه تو کنار گذاشتم

یادمه یکی بهم گفت هر کی تنهاست توی دنیا

یه دونه نامه ی خوش خط  بنویسه واسه آقا

کاغذ نامه رو بعدش توی رودخونه بریزه

بنویسه واسه مولا خاطرت خیلی عزیز

       خاطرت خیلی عزیز    

حرفای قشنگ

غم و اندوه حل کننده جسم و پیکرند.

عذر خواهی دلیل خردمندی است.

نرمی و مهربانی کلید رستگاری است.

ریشه تمام ناپاکیها حسادت است.

پاکدامنی شهوت را کم می کند.

خودپسندی نشانه نادانی است.

گفتار مرد نماینده خرد اوست.

خودنمایی و ریاکاری شرک به خدا است.

فرصت از دست دادن،موجب ندامت و پشیمانی است.

گرامی ترین چیزها شکیبایی و بر دباری است.

علم و دانش عالیترین مدارج شرافت و بزرگی است.

                                                    حضرت علی (ع) 

 

برای سلامتیه عزیزم دعا کنید

                              یا ابا صالح ادرکنی

جمعه روز توست که بیشتر از همیشه در بیابان طلب به دنبال تو هستیم

                              

از دعای شما مهربون ها عزیزم تقریبا سلامتیشو از خدا و آقامون گرفت واز

سفر هم برگشت اما آسیبی که به چشماش رسیده هنوز خوب معالجه

نشده حالا دوباره به خاطرمعالجه چشماش میخواد بره سفر یه سفر

دوردوباره تنهاترین داره تنها میشه ازتون میخوام با اون دل های پاکتون

بازم برای سلامتیه عزیزم دعا کنید

از همتون ممنونم وآرزو می کنم غم تو دل هاتون موندگار نباشه 

                                                                                       خدانگهدار

رسیدن بخیر مهربونم

 

اگه یه روز شاد بودی،آروم بخندتا غم بیدار نشه

واگه یه روز غمگین شدی،آروم گریه کن تا شادی نا امید نشه

                                                                 چارلی چاپلین

غمت را روی شن بنویس که باد باخودش ببره

وشادیت را روی سنگ بنویس که تا همیشه باقی بمونه

                   

امروز باخبر شدم عزیزم به سلامتی از سفر برگشته

امروز بهترین روز زندگیمه خیلی شادم

پس آروم می خندم که غم بیدار نشه و سراغم نیاد

شادیم هم روی سنگ مینویسم تا برای همیشه باقی بمونه

آقا جان ازت ممنونم هنوزیک هفته نشده که اومدم جمکران و ازت خواستم

از عزیزم خبری بشه چه زود دعامو مستجاب کردی آقا خیلی مهربونی

شرمنده که دیر به دیرمیام جمکران از حالا قول میدم هرهفته بیام پیشت

فدای مهربونی هات خیلی دوستت دارم آقا

http://204.15.8.180/flashf/omid.html این آهنگ قشنگ تقدیم به عزیزم

دوستت دارم مهربونم

يا ابا صالح ادرکنی

 درانتظارتو

در آستان چشم من هنوز ايستاده ای

ومثل قلب آينه چه بی غبار و سا ده ای

تو هم ميان اين زمين دلت گرفته از زمان

که در ترنم غزل به درد،دل نداده ای

هزار چشم منتظر در امتداد راه تو

هزارگوش آشنا به وعده ها که داده ای

يگانه مرد غصه ها در انتها ی داستان

ولی هميشه در غزل در ابتدای جا ده ای

تو يک جها ن تبسمی به گريه های تلخ من

ويا نگاه رو شنی به سايه اوفتا ده ای

                                        محبوبه عظیمی

کاش آدمها نبودند ده رنگ،ده جور

کاش بودن هم چو دریا

بی رنگ،بی رنگ

 بی رنگ بی رنگ

                   مریم(تنهاترین) 

سلام دوستان من اومدم از این به بعد فقط هفته ای یک بار اپ می کنم

درضمن ازهمه ی شما مهربونا ممنونم که منوفراموش نکردیدوبه کلبه تنهاییم سرمی زنید

                              

من حاصل عمرخود ندارم جزغمدرعشق زنیک و بد ندارم جزغم

یک همدم با وفا ندارم جز درد    یک مونس نامزد ندارم جز غم

                                                                                            حافظ

سلام دوستای گلم امیدوارم حال همتون خوب باشه

امروز اومدم برا یه مدت کوتاه ازتون خداحافظی کنم

یکی از دوستان ازم خواسته دلیل رفتنمو بگم

راستش چند روزه حس و حال گذاشتن یه پست جدیدو ندارم

پس تا روزی که حال روحیم بهترمی شه ازتون خداحافظی می کنم

راستی یه خبر خوبم براتون دارم

عزیزی که گفته بودم برا سلامتیش دعا کنید

از دعای شما مهربونا سلامتیشو بدست آورده

ازهمتون ممنونم دوستون دارم

دلم خیلی خیلی براتون تنگ می شه به امید دیدار

                                                                    خدا نگهدار

 انتظار   

گنگی چرخش نگاه روزانه...

صدای خستگی...

صدای چرغ چرغ خستگی...

خستگی مفصل های عشق...

بالا پوش کهنه...

من و يه دنيا چشم خسته...

سراب کهنه و هميشگی آب....

خزونی از زردی ايام...

انتظارو....

خيال خو ش تو....

آواز شکسته....

ردپاهايی رويهم و نا تمام....

نشستن تو غروب عمر....

انتظار و بند زدن دل....

آفتابی سرد از زمون....

انتظار دست خط تو....

گو ش کردن به صدای خيال...

تصوری،تصوری از يه اسم...

وباز انتظار...انتظار... 

از هجر تو ای نگار اندر نارم

                    می سوزم از این دردو دم اندر نارم

تا دست به گردن تو اندر نارم

                     آغشته به خون چو دانه اندر نارم

اینم یه شعر کوتاه به سفارش دوست مهربونم zizi که گفته بود شعرای کوتاه بزارم

تو دعاهاتون عزيز منو فراموش نکنيد

                                  غم بي همزباني  

مرا در بيستون بر خاك بسپاريد كه تا شبها

                             غم بي هم زباني را براي كوهكن گويم

بگويم عاشقم،بي همدمم،ديوانه ام،مستم

                       نمي دانم كدامين حال و درد خويشتن گويم

از آن گمگشته من هم نشاني آور اي قاصد

                        كه چون يعقوب نابينا سخن با پيرهن گويم

تو مي آيي به بالينم ولي آندم كه در خاكم

                           خوشامد گويمت اما در آغوش كفن گويم.

برای سلامتی یه عزیز بازم التماس دعا دارم

نامه بي جواب

سلام بهونه قشنگ من براي زندگي
آره باز منم همون ديوونه ي هميشگي
فداي مهربونيات چه مي كني با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه
جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه
ابرا همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چي بگم جون خودت بازم كمه
ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون
فرياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون
فداي تو! نمي دوني بي تو چه دردي كشيدم
حقيقت رو واست بگم به آخر خط رسيدم
رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي
نمي دوني چه قدر دلم تنگه براي ديدنت
براي مهربونيات نوازشات بوسيدنت
به خاطرت مونده يكي هميشه چشم به راهته
يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته
من مي دونم همين روزا عشق من از يادت ميره
بعدش خبر ميدن بيا كه داره دوستت ميميره
روزات بلنده يا كوتاه دوست شدي اونجا با كسي
بيشتر از اين من و نذار تو غصه و دلواپسي
يه وقت من و گم نكني تو دود اون شهر غريب
يه سرزمين غربته با صد نيرنگ و فريب
فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نكنه
غم غريبي عزيزم زرد و شكستت نكنه
چادر شب لطيف تو از روت شبا پس نزني
تنگ بلور آب تو يه وقت ناغافل نشكني
اگه واست زحمتي نيست بر سر عهد مون بمون
منم تو رو سپردم دست خداي مهربون
راستي ديروز بارون اومد من و خيالت تر شديم
رفتيم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شديم
از وقتي رفتي آسمونمون پر كبوتره
زخم دلم خوب نشده از وقتي رفتي بد تره
غصه نخور تا تو بياي حال منم اين جوريه
سرفه هاي مكررم مال هواي دوريه
گلدون شمعدوني مونم عجيب واست دلواپسه
مثه يه بچه كه بار اوله ميره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش ميگذره ؟
دلت مي خواد مي اومدم يا تنها رفتي بهتره
از وقتي رفتي تو چشام فقط شده كاسه خون
همش يه چشمم به دره چشم ديگم به آسمون
يادت مي آد گريه هامو ريختم كنار پنجره
داد كشيدم تو رو خدا نامه بده يادت نره
يادت ميآد خنديدي و گفتي حالا بذار برم
تو رفتي و من تا حالا كنار در منتظرم
امروز ديدم ديگه داري من رو فراموش مي كني
فانوس آرزوهامونو داري خاموش ميكني
گفتم واست نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست
با اين كه من خوب مي دونم جواب نامه با خداست
عكساي نازنين تو با چند تا گل كنارمه
يه بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دليل زندگي با يه غمي دوست دارم
داغ دلم تازه ميشه اسمت و وقتي مي آرم
وقتي تو نيستي چه كنم با اين دل بهونه گير
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هيچ وقت نگير
حرف منو به دل نگير همش مال غريبيه
تو رفتي و من غريب شدم چه دنياي عجيبيه
زودتر بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه
ديوار خونمون پر از سايه ي غصه و غمه
تحملي كه تو دادي ديگه داره تموم ميشه
مگه نگفتي همه جا ماله مني تا هميشه
دلم واست شور مي زنه اين دل و بي خبر نذار
تو رو خدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار
فكر نكني از راه دور دارم سفارش ميكنم
به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميكنم
اگه بخوام برات بگم شايد بشه صد تا كتاب
كه هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
مي گم شبا ستاره ها تا مي تونن دعات كنن
نورشونو بدرقه پاكي خنده هات كنن
يه شب تو پاييز كه غمت سر به سر دل مي ذاره
مريم همون كسي كه بيشتر از همه دوست داره

برای سلامتی یه عزیز دعا کنید

 

سالروز شهادت امام رضا (ع)رابه شما تسلیت می گویم

            دختر و بهار

دختر کنار پنجره تنها نشسته بود

ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا

با هر چه طالبی بخدا می خرم زتو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

با ناز می گشود و چشمان بسته را

می شست کاکلی به لب آب نقره فام

آن بالهای نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش

برچهره روز روشنی دلکشی دوید

موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او

رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

خندید باغبان که سرانجام شد بهار

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

ای بس بهارها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام درآن سوی آسمان

گوئی میان مجمری از خون نشسته بود

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

سال نو مبارک

                                                                  ماه مجنون   

درخت دوستی بنشان که کام دل به بارآرد        نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار دارد

شب صحبت غنیمت دان که بعد ازروزگارما    بسی گردش کند گردون بسی لیل ونهارآرد

بهارعمرخواه ای دل وگرنه این چمن هرسال   چونسرین صد گل آردبارچون بلبل هزارآرد

چو مهمان خراباتی بعزت باش با رندان        که درد سرکشی جانا گرت مستی خمارآرد

خدا راچون دل ریشم قراری بست با زلفت     بفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد

عماری دارلیلی را که مهد ماه درحکمت        خدایا دردل اندازش که بر مجنون گذار آرد

                         دراین باغ از خدا خواهد دگرپیرانه سرحافظ

                             نشیند برلب رودی و سروی درکنارآرد

 

                                         

سلام دوستان بااجازتون فردا دارم میرم مسافرت دلم براتون تنگ میشه پیشاپیش سال

جدیدم بهتون تبریک میگم وآرزومی کنم سالی خوب وبدورازغم وغصه داشته باشید  

                                        

    بخت

به سرپوش زمین بنگر،

هزاران نقطه سوسو می زند اما،

اگر آن کهکشان از هم بپاشد بر زمین ریزد

تو باور کن که یک قطره از آن باران رحمت زا

به روی کلبه چوبین من

هرگز نمی رقصد،نمی قلطد.

واما

اگر یک تیربه زهر آلود

در شامی سیاه و تار

ناگه از کمان خود جدا گردد،

بسان مرغکی از کوچ بر گشته

به سوی سینه ام آید

و حتی پیش از آنکه من به خود آیم

درون سینه ام نالد:

که ای زن

آغوش قلبت روی من بگشا،

        که من از مردم خوشبخت می ترسم.

     نامه

به شوق آنکه به سوی تو نامه ای بفرستم،شبی سیاه چو زلف تو تا

سپیده نشستم،چو رفتم آنگه کنم نامه را به نام تو آغاز نداد گریه

مجالم،فتاد نامه ز دستم،میان آینه اشک روی تو دیدم که خنده بر

لب و چشمی به سوی من نگران داشتی،نشان مهر در آن نقش

دلفریب ندیدم،نگاه سوی من و دل به جانب دگران...

میان گریه نوشتم که:

ای ستاره بختم،برآسمان وفا خیره ماندم و نا امید در آرزوی محبت،

دل به تو بستم.چه آرزو؟چه محبت؟چه امیدی؟کدام دل؟چه شد که

رشته وفا را به دست قهر شکستی؟

هنوز بانگ تو در گوش من نشسته که می گفتی:غریب عشقم و

کلبه توست پناهم،به جز عشق تو عشق کسی به سینه نخواهم.

هنوز از همه سو بانگ نرم پای تو می آید.نوای گرم پری چهرگان چو

بشنوم از دور،میان آن همه،در گوش من صدای تو آید.سپیده سوزدو

آن نامه را به یاد تو بستم.نهادمش به لب و بوسه ای نشاندم.

بگفتمش:برو ای نامه قاصد دل من باش بگو به یارگریزان،حکایتی که

توداری،تو زودتر از من ای نامه روی دوست ببینی،

                              چرا حسد نبرم به سعادتی که تو داری.

آی آدمها

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خنداننید!

یکنفر در آب دارد می سپارد جان،

یکنفر دارد می سپارد جان،

یکنفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.

آن زمان که مست هستیداز خیال دست یابیدن به دشمن،

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید،

که گر فتستید دست ناتوانی را،تا توانی بهتر بهتر را پدید آرید،

آن زمان که تنگ می بندید،بر کمرهاتان کمربند...

در چه هنگامی بگویم من؟یکنفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان!

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!

نان به سفره،جامه تان بر تن،یک نفر در آب می خواند شما را

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده،سایه هاتان را از راه دور دیده

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون

می کند زین آبها بیرون،گاه سر،گه پا،آی آدمها!

او از راه دور این کهنه جهان را باز می پاید،می زند فریاد و امید کمک دارد.

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشائید!

موج می کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاد،بس مدهوش

می رود نعره زنان،وین بانگ باز از دور می آید:

آی آدمها...

وصدای باد هر دم دل گزاتر،در صدای باد بانگ او رهاتر

از میان آبهای دور و نزدیک،باز در گوش این نداها:

آی آدمها...

امروز روزیه که یه عده به کمکمون نیاز دارند  و مهمتر از همه امروز

روزیست تا ما به همه و خودمون ثابت کنیم عشق و مهربونی تو قلبامون

 زنده هست،فراموش نشده و نمی شه

 

عشق                                                                               

نام من عشق است.                                                    

مي شناسيدم؟                                          

زخمي ام زخمي سراپا،                                              

مي شناسيدم؟                                         

باشما طي كرده ام راه درازي را                                  

خسته ام خسته،                                                        

مي شناسيدم؟                                      

اين زمان گرچه ابري پوشانيده است رويم                        

من همان خورشيد تابانم                                                                                            

مي شناسيدم؟                                     

اين چنين بيگانه از من رو برنگردانيد،                            

در كف فرهادتيشه من نهادم،من                                     

من شكستم بيستون را،من                                             

من همان مهران سالهاي دورم                                       

رفته ام از يادتان يا،                                                   

مي شناسيدم؟                                    

نام من عشق است،                                                     

مي شناسيدم؟                                   

  

   مهربانی

ای کاش بی هیچ کلامی باهم همراه می شدیم.

ودست به دست پرستوهای مهاجرتافراسوی ناکجاآباد

زندگی پرواز می کردیم.

ای کاش باطنین آوای ملکوتی اذان ذره ای دلهایمان

می لرزید.دستهایمان را بلند می کردیم

و در پیشگاه معشوق همیشه جاودان طلب عمرونیازمی کردیم.

ای کاش به جای اینکه دربرابرگریه های کودکی مظلوم انگشت

تعجب وحیرت به دهان بگیریم

ذره ای عشق
                

              قطره ای مهربانی
                       

                            و کمی محبت و عاطفه

دردستهایمان می گذاشتیم و تقدیمش می کردیم.

ای کاش همان تکه نانی را که داشتیم باهم قسمت می کردیم.

سهمی از آن تو و سهمی برای من.

ای کاش یکدیگررادوست داشتیم.

و به جای سالهای دورازهم

دربرابر لحظه ای جدایی تاب نمی آوردیم.

ای کاش زمانی که باران می بارید

قطره های باران دلهای مسدود شده وغبارگرفته مان راجلامی داد.

وبه وسعت آسمان آبی آن را
                 

                          پاک و روشن می کرد.

      زهر شیرین

تورامن زهر شیرین خوانم ای عشق

که نامی خوشتر از اینت ندانم

وگرـ هر لحظه ـ رنگی تازه گیری،

به غیر از زهر شیرینت نخواهم

تو زهری زهر گرم گرم سینه سوزی

تو شیرینی که شور هستی از توست

شراب جام خورشیدی که جان را

نشاط از تو ،غم از تو، مستی از توست

به آسانی مرا از من ربودی

درون کوره غم آزمودی

دلت آخر به سر گردانیم سوخت

نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتن دل از عشق بر گیر!

که:نیرنگ است و افسوس است و جادوست!

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

که او زهر است اما ...نوش داروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود،

تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامه درد

غمی شیرین دلم را می نوازد.

اگر مرگم به نامردی نگیرد:

مرا مهر تو در دل جاودانی است.

وگر عمرم به ناکامی سر آید

تورا دارم که مرگم زندگانی ست.

 

 

                                                         کعبه امید

يوسف گمگشته بازآيدبه كنعان غم مخور         كلبه احزان شودروزي گلستان غم مخور
اين دل غمديده حالش به شوددل بدمكن         وين سرشوريده بازآيدبه سامان غم مخور
گربهارعمرباشدبازبرطرف چمن                      چترگل درسركشي اي مرغ خوشخوان غم مخور
دورگردونگردوروزي برمرادمانرفت                   دائما يكسان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشونواميدچون واقف نه يي ازسيرغيب    باشداندرپرده بازيهاي پنهان غم مخور
دربيابانگربشوق كعبه خواهي زدقدم                سرزنشهاكندخارمغيلان غم مخور
گرچه منزل بس خطرناك است ومقصدناپديد      هيچ راهي نيست كانرانيست پايان غم مخور
ايدل ارسيل فنا بنياد هستي بركند                    چون ترانوح است كشتيبان زطوفان غم مخور
حال مادرفرقت جانان وابرام رقيب                     جمله ميداند خداي حال گردان غم مخور

                                حافظا دركنج فقر وخلوت شبهاي تار
                                تابودوردت دعاودرس قرآن غم مخور  

پری شب دلم ازحال و روزم بدجوری غصه دار بودرفتم سراغ حافظ یه شعر برام اومد که امیدوارم کرد بدندونستم تو وبلاگم بزارمش امیدوارم خوشتون بیاد