فصل انتظار

گربنازد دل دیوانه به دیوانگیش 

به که باشد سر فرزینی و فرزانگیش

دشمن خانگی است این دل دیوانه ولی

عشق آموخته این دشمنی خانگیش

برف بر بام سر و چکه ی اشکم در چشم 

خانه بین خانگیش مایه ویرانگیش

دل که در موج سر زلف تو آرامش نیست

مرغ دریافت چه اندیشه ی لا نگیش

آن خرابات که ما را سر دربانی او  

نه سر کعبه گیش بود نه بتخانه گیش

سادگی با سخنم داده رواج بازار

توت ما را بخرند از پی بی دانگیش

با رخ زنگی ما آیینه گو زنگاری  

مو ی ژولیده کجا و غم بی شانگیش

دل ما خود به خود افروزدوسوزد شب و روز 

نه غم شمعی ونه غصه پروانگیش

                                                          شهریار