ای خدای تنهایان و بی کسان، ای مخاطب آشنای دردهای

نگفتنی،اگر بنا هست بسوزیم، طاقتمان ده و اگر قرار است

بسازیم قدرتمان ده.

ای محبوب جاودانی! اگر نبود عطر حضور تو،در تعفن لاشه های

این مردار چگونه تاب می آوردیم و اگر نبود گرمای دستهای تو،

در این سرمای بی کسی چگونه سر می کردیم؟

ای معشوق ازلی! عموم آدمیان علی الخصوص مدعیان

عاشقی،در مقوله عشق عوامند. الفبای سخت دوست داشتن

را به مابیاموز.

ای عزیز! آنچنان غریق دریای غربتمان مکن که به سمت هر

خاشاک عاطفه ای دست نیاز دراز کنیم.

پناه بر تو از تنهایی و غربت و بی کسی.

                                             سید مهدی شجاعی